Badaniem fiberoskopowym wykazać można zmiany zapalne błony śluzowej dwunastnicy, obejmujące niekiedy część przyodźwiernikową żołądka, zgrubienie fałdów błony śluzowej, rozszerzenie światła dwunastnicy ze zmniejszeniem jej ruchomości oraz zianie zwieracza bańki wątrobowo-trzustkowej z możliwością refluksu. W rozpoznaniu wysoce pomocną może być biopsja ssąca dwunastnicy (ryc. 90) umożliwiająca wykazanie obecności pasożytów oraz zmiany w błonie śluzowej (naciek zbudowany z komórek eozynochlonnych). Również za pomocą sondy dwunastniczej uzyskać można treść jelitową z zawartością pasożytów. Z innych wyników badań wskazać można na obserwowaną zazwyczaj wysoką eozynofilię we krwi obwodowej (0,1—0,4 1/1). Typowe badanie parazytologiczne (badanie kału metodą Deschiensa) na obecność jaj, larw, osobników męskich S.s. są mało wydajne. Lepsze wyniki uzyskuje się wykonując hodowle kału na podłożu odżywczym (trudne do znalezienia w kale larwy przekształcają się w dojrzałe osobniki łatwo zauważalne — metoda Harada-Mori). Chorego należy uprzedzić o związanym z leczeniem nieprzyjemnym zapachu potu i moczu. Leczenie ditiazaniną zarzucono (zwłaszcza u dzieci), gdyż obserwowano wiele powikłań o śmiertelnym przebiegu.