Pasożyt ten (Strongyloides s1ercoraii) jest szeroko rozprzestrzeniony w okolicach o klimacie tropikalnym. W Polsce jak dotąd nie był rozpoznawany, jednakże coraz bliższy kontakt z krajami rozwijającymi się sprawie, że należy 1i- czyć się z możliwością występowania zarobaczenia tym pasożytem u osób powracających do kraju. Morfologia pasożyta. Strongyloides stercoralis (S.s.) jest pasożytem ni! wielkim. Osobniki męskie są wielkości 0,3—0,6 mm (granica rozpoznawania okiem nieuzbrojonym), a żeńskie nieco większe 0,4—2 mm. Pasożyt ten umiJjscowia się w dwunastnicy i w górnym odcinku jelita czczego. Liczba pasożytów może być znaczna, do kilku tysięcy na cm2. Pasożyt ma zdolność zarówno życia pasożytniczego w jelicie człowieka, jak i „życia wolnego”, w glebie. Larwy S.s. znajdujące się w ziemi przenikają przez skórę człowieka, skąd przedostają się do krwiobiegu. Cykl ten trwa około 20 dni. Po zapłodnieniu samice umieszczają się w błonie podśluzowej i wydalają jaja, przekształcające się w przewodzie pokarmowym w larwy. Larwy mogą przenikać przez błonę śluzową elit do krwiobiegu (hiperinfestacja lub eridogenna autoinfestacja) oraz przenikać przez skórę w okolicy krocza (retroinfesta- cja bądź autoreinfestacja egzogenna). Największa ich liczba przedostaje się z kalem do ziemi, gdzie (w klimacie tropikalnym) mogą bytować dluższy czas. Osobniki męskie po zaplodnieniu samic giną i są wydalane z kalem.