Zaburzenia wchłaniania jelitowego związane z uszkodzeniem ściany jelit przez czynniki infekcyjne mają w klinice niemowtąt duże znaczenie praktyczne. Patogenna rola zakażeń wirusowych dwuiastnidy w wywoływaniu ostrego zespołu zaburzeń wchłanania jelitowego udowodniona została zarówno doświadczalnie, jak i klinidznie. Wirusy MRV mnożąc się w enterocytach dwunastnicy doprowadzają do ich obumierania i związanego z tym zaniku kosmków jelitowych. W odrónieniu od zmian wywoływanych przez czynniki nieinfekcyjne zaburzenia wchłaniania w toku zakażeń HRV występują ostro i utrzymują się kilka lub kiIkanacie dni. Inaczej przebiegają zaburzenia wchłaniania elitowego związane z zakażeniami bakteryjnymi. Patogeneza ich jest złożona (szkodliwe działanie antybiotyków podawanych doustnie, wpływ niedożywienia, niedotlenienia itp.). Zaburzenia tego typu wykazano m. in. w następstwie zakażeń enteropatogennyrni szczepami pałeczki okrężnicy, salmonelami, pałeczkami czerwonki i in. Zaburzenie wchłaniania jelitowego w toku zakażeń bakteryjnych stanowi powikłanie występujące często w okolicznościach nieopanowania leczeniem przyczynowym zakażenia jelitowego we wczesnym okresie. Przedłuża ono rekonwalescencję i utrudnia realhnentację doustną. W tego rodzaju okolicznościach celowe jest zastosowanie diety bezlaktozowej oraz bezgiutenowej (2—3 miesiące).